Edebiyatın temel konusu aşktır. Gerçekten aşk, eseri yaşatan nefestir. "Sefiller"de Jean Valjean'ın hiç evlenmediği, romantik aşk yaşamadığı anlatılsa da, iki kişiye manevi anlamda âşık olduğu görülüyor.
Hayır, Hollywood'un "Sefiller" filminde gösterilen Fantine'le romantik ilişkisi romanda hiç olmamıştır! O sadece bu zavallı kadına acıdı, bir insan olarak onun hayatını kurtarmaya çalıştı.
Hayır, Hollywood'un "Sefiller" filminde gösterilen Fantine'le romantik ilişkisi romanda hiç olmamıştır! O sadece bu zavallı kadına acıdı, bir insan olarak onun hayatını kurtarmaya çalıştı.
Jean Valjean'ın en kuvvetli duyguları, iyilikleriye taş kalbini yumuşatan piskoposa ve Fantine'in kızı Cosette'e olan sevgisiydi. Manevi anlamda, piskopos onun babası, Cosette de onun biricik kızıydı. Annesini kurtaramamıştı, ama Cosette'i kurtarabildi! Ve bunu ilahi aşk sayesinde yapmayı başardı. Çünkü ömrünün sonuna kadar kalbinde piskoposu ve piskoposun ona tanıttığı Yaratan sevgisini taşıdı, Yaratan'a güvenerek elinden geleni yaptı. Bu eserin güzelliği, Jean Valjean'ın iki (yahut üç) manevi sevgilisine olan saf, temiz aşkındadır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder